خيلي سخته...

خيلي سخته چيزي رو که تا ديشب بود يادگاري
صبح بلند شي ببيني که ديگه دوستش نداري
خيلي سخته که نباشه هيچ جايي براي آشتي
بي وفا شه اوني که جونتو واسش گذاشتي
خيلي سخته اون کسي که اومد و کردت ديوونه
هوساش وقتي تموم شد بره و پيشت نمونه
خيلي سخته که عزيزي يه شب عازم سفر شه
تازه فرداي همون روز از دوست عاشقش با خبر شه
خيلي سخته توي پاييزبا کسي آشنا شي
اما وقتي که بهار شد يه جوري ازش جدا شي
خيلي سخته يه غريبه به دلت يه وقت بشينه
بعد به اون بگي که چشمات نمي خواد اونو ببينه
خيلي سخته که ببينيش توي يک فصل طلايي
کاش مجازات بدي داشت توي قانون بي وفايي
خيلي سخته واسه اون بشکنه يه روز غرورت
ولي اون نخواد بمونه هميشه سنگ صبورت
خيلي سخته اون که ديروز تو واسش يه رويا بودي
از يادش رفته که واسش تو تموم دنيا بودي

 http://www.6560.blogfa.com     85/9/5   

تنهــــــــــــــــــــــــایی....

           

اينجا من هستم؛ سکوتي محض، سکوتي شکسته و درهم بخاطر هر روز نديدن تو
اينجا من هستم ؛ تهي از زندگي و روزمرد‌گي ، خالي‌تر از هميشه؛ با کلافي درهم و پيچ در پيچ
معني سکوتم را با چشمانم برايت بارها فرستاده‌ام
اينجا من هستم با آوازي که هرگز نشنيدي
من هستم و سازي مبهم
اينجا من مانده‌آم تنها در پس اندوه صداي کهنه سازم
من هستم و گلي پرپر شده از عشقي کور
من هستم و يکرنگي شکسته‌ام
اينجا در شهري دور من مانده‌ام به انتظار هر لحظه که ميايي
در شهري خاک گرفته و غروبي تنگ ، که سينه‌ام را هر آن مي‌درد
اينجا من مانده‌ام و سرمايي که استخوانم را داغان کرده است
من هستم و سيمايي شکسته‌تر از هميشه
اينجا من هستم و خيال هميشگي چشمان مشکي تو، حتي كلمات هم دگر از نوشتن دردهايم عاجزند.

                                    http://www.6560.blogfa.com     85/9/4                          

 

جانی دارم و آن را فدایت می کنم

جانی دارم و آن را فدایت می کنم

اشکهای دیدگانم را عطایت می کنم

خوبرویان گرچه مشهورند در دلدادگی

من ولی از جمله خوبان جدایت می کنم

تو چون شیرین ومن با تیشه ی عشقت شبی

بیستون سینه ام را خاک پایت می کنم

چشمان من غریق اشک هجران تو شد

با تمام خستگی هایم صدایت می کنم

نازنینا زندگی را بهر چشمان تو باختم

بازهم هر لحظه و هر دم دعایت می کنم

 

 

بــــــــــــــ یــــــــــ اوـــــــــــاد ــــــــــــــــــــــــــــــــه ؟

 به یاد کسی که به امید دیدن دوباره او زنده ام

    

   بهشت سرد نگاهت چقدر مبهم بود                 و گریه ات که دگر خود دلیل محکم بود

   بهشت سبز دلم بی تو ای سرا پا درد               تنور داغ عطش خانه ی جهنم بود 

   شبی که خسته تر از سایه آمدی دیدم              که رد حادثه در چهره ات مجسم بود

   واشک آی دمش گرم؛ این عصاره ی درد         بر روی زخم عمیق دل تو مرهم بود

   مرا به دست غرورت سپردی و رفتی              شبی که بارش باران مدام نم نم بود

   کاش ... می ماندی و اکنون                          دلم نوای خوش تری می نواخت

   تا زنده ام ، هستی ، کجا ؟                           در آبادی بعد تو همیشه خرابه دل

   در خاطر و در یاد تو                                  بعد از همیشه تنهای دل

                      مهم نیست که اکنون دلت به هوای کسی دیگر میتپد  

                            مهم آن است که من برای همیشه تنهایم

                                      آن هم فقط به خاطر تو                       

                                                                                  ای کاش می فهمیدی ...