چرا عاقل کند کاری که بعدا" بگوید: ... خودم کردم که لعنت بر خودم باد ...

اي كاش تنها يك نفر هم در اين دنيا مرا ياري كند

اي كاش مي توانستم با كسي درد دل كنم تا بگويم كه

من ديگر خسته تر از آنم كه زندگي كنم.....

مي خواهم با تو بگويم قصه مرگ عشقم را

مي خواهم تو بداني غم شبهايم را

مي خواهم كه تو بخواهي تن خسته و بيمارم را

مي خواهم كه ببوسي لب تبدار مرا

مي خواهم كه بداني عشق من رفت ز دستم

به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش

غم شبهاي سکوت و دل باراني خويش

گله از هيچ ندارم نکنم شکوه ازو

که شدم بنده ي پا بسته و سودايي خويش

به کدامين گنه اين گونه مجازات شدم

همه دم بنالم و سوزم زپشيماني خويش

من از اين پس شده ام راوي و گويم همه شب

غزل چشم تو و قصه ي ناداني خويش

ای کاش جدایی منو تو بر عشقمان لطمه ای نزند و ای کاش...

گفتی که امشب امدم بهت بگم باید برم                                                     گفتی می خوام بهت بگم همین روزا مسافرم

باید برم"برای تو فقط یه حرف ساده بود                                                 کاشکی میدیدی قلب من به زیره پاهات افتاده

شاید گناه تو نبود شاید که تقصیره منه                                                   شاید که این عاقبته این جوری عاشق شدنه

سفر همیشه قصه ی رفتن و تنها موندنه                                                 به من نگو جدایی هم قسمتی از زندگیه

همیشه یه نفر میره"ادمو تنها میزاره                                                         میره یه دنیا خاطره پشت سرش جا میزاره

همیشه یک دل غریب یه کنجی تنها میمونه                                             یکی مسا فرویکی این وره دنیا میمونه

دلم نمیاد که بگم بخا طره دلم بمون                                                          اما بدو ن با رفتنت از تن خستم میره جون

کاشکی ماله من بود

بيا پرواز كنيم كنارِ هم    

بيا باشيم ماله هم           

اگه همخونه مي خواي                    من

اگه ديوونه مي خواي                      من

گُله عاشق                           

اگه گُلخونه مي خواي                      من

بيا باشيم ماله هم          

كاشكي چشمات ماله من بود

تو سَرِت خياله من بود

مثله من كه آرزومي     آرزوت مثاله من بود

كاشكي دستامونو زنجير مي بستيم ما به هم

همه جا داد مي زديم كه عاشقيم،عاشقه هم.........

 

 

 

 

 

 

ماه من غصه نخور ...

          ماه من غصه نخور مثل ماها فراوونه

خيلی کم می شه کسی رو حرفش بمونه

ماه من غصه نخور گريه پناه آدماست

تر و تازه موندن گل؛مال اشک شبای ماست

خدا رو چه ديدی شايد فردامون باشه بهشت

ماه من غصه نخور پنجرمون بازه هنوز

باغچمون غرق گلای ناز و عاشقه هنوز

ماه من غصه نخور شمدونيا صورتين

دلايی که بشکنن چون عاشقن قيمتين

ماه من غصه نخور سبک می شی بارون بياد

توی عاشقی بايد نترسيد از کم وزياد

توی اين قصه دلا يه وقتايی عروسکن

کار دنيا همينه ؛تولد و مردن داره

زندگی شکستن و دوباره دل دادن داره

به نتيجه می رسه آخر يه روز عبادتت

ماه من غصه نخور خيليا تنهان مثل تو

خيليا با زخمای عاشقی آشنان مثل تو

اونی که غصه نداشته باشه ؛آدم نمی شه

ماه من غصه نخور حافظ واست وا می کنم

شعراشو می خونمو تورو مداوا می کنم

ماه من غصه نخور دنيا رو بسپار به خدا

هردومون دعا کنيم؛توهم جدا منم جدا

 

 

 

 

نرو از پیشم....

   

---

 دلم برای تو تنگ است
و در برودت اين لحظه های تنهايی
چگونه بی تو بمانم ؟
تو ای طراوت پاک سپيده های قشنگ
تو ای زلالی امواج برکه های نجيب
چگونه با تو بگويم :
دلم برای تو تنگ است ...

---