نفرین....

آن شمع فروزان   در کنارخداوند به آرامی   ميسوخت که ناگهان خداوند عشق را آفريد   و آن هنگام بود که آن شمع به یکباره برای همیشه خاموش شد   برای هميشه....  برای هميشه   از خداوند پرسیدم آن شمع که بود   گفت آن شمع، حقیقت بود که قربانی عشق شد   حالا ديگر عشق بی اختيار در کنار پیکر خاموش حقیقت میگریست   و فرياد ميزد:                        نفرین بر عشق                                     نفرین بر عشق                                                   نفرین بر عشق

قصه

" او دوستم ندارد "!

   

 

هرگز هیچ حسرتی در دنیا

این چنین یک جا جمع نمی شود

که در این سه واژه کوتاه :

" او دوستم ندارد "!

خاطر..........

اموختم بهاران را با عشق

                                   زمستان را با امید 

                                                             پاییز را با غم

                                                                                و در اخر بودن را با تو . . .

 

بیایید ان چه را که دوست داریم به دست اوریم

و اگرنه مجبور می شویم ان چه را که به دست اوردیم

دوست داشته باشیم . . .

 

با من بمان.....

 

 

 

را ببخش برای عشق صادقانه ‌ام . . .

 

                مرا ببخش برای حسّ بچه ‌گانه ‌ام . . .

 

                              مرا ببخش برای نگاه عاشقانه ‌ام  . . .

 

آری مشکل از من بود ،

 

                  کودکی از من ، سادگی از من ،

 

                                  باشد ، همه ی تقصيرها با من . . .

 

 اما ...

 

         تو نگاهم کردی . . .

 

                  در اوج سکوت ، تو صدايم کردی  . . .

 

                             در عمق عطش ، تو سيرابم کردی . . .

 

بگو آخر که چرا ، تو رهايم کردی ؟

 

                       بيمارم کردی . . .  خرابم کردی . . .

 

چه ابلهانه باختم  !!!

 

                    خودم را  . . .

 

                                  عشقم را . . . 

 

                                            و احساسم را . . .

 

چه شد آن حس قشنگ ؟

 

               چه شد آن مِهر لطيف ؟

 

                          چه شد آن شرم و حيا ؟

 

                                      چه شد آن قول و قرار؟

 

به چه حقی در من ، تو نهادی مِهرت ؟

 

تو نگفتی بی تو . . .

 

          منِ بی دل، منِ عاشق ، منِ مست . . .

 

                       دل به ديدار که خوش گردانم ؟

 

                                   روی ز نگاه که گُل اندازم ؟

 

تو نگفتی بی تو . . .

 

          من ، آن غنچه ‌ی پژمرده ز عشق . . .

 

                             به اميد که پرپر بشوم ؟

 

من ، آن اختر تابنده ‌ی شب . . . 

 

                به هوای که چشمک بزنم ؟

 

تو نه گفتی و نه ماندی . . .

 

                      تو فقط رفتی . . .

 

                             بی درنگ ، بی تامل ، بی مِهر . . .

 

آری تو فقط رفتی . . .

 

                             بی من . . . !

 

باشد تو برو . . .

 

                    آری تو برو . . .

 

                                              با او  . . .

 

و من اين بار نيز با يک حسّ غريب ،

 

اين دعا پشت سرت می خوانم :

 

ای عشق بی پايان من ، ای هستی من . . .

 

کاش هميشه ، همه حال ، خنده‌ات از ته دل باشد و

 

                                                    گريه ‌ات از شوق . . .

 

من که نابود شدم  . . .

 

                  تو مهمی ، تو . . .

 

                            تو و آن خنده ‌ی شيرين فریبايت . . .

 

آری  تو بخند ،

آری ، تو برو،

 

                   با او ...

 

                       او که ز من خنده گرفت و به لب‌های تو نشاند...

 

 

                    شده با او ، تو بخند . . .