فانوس....

مرداب اتاقم تاریک شده بود و من زمزمه ی خون را در رگهایم می شنیدم

لحظه ها در تاریکی ژرفی می گذشت .

. در باز شد و او با فانوسش به درون وزید .

من دیده به راهش بودم . او رویای بی شکل زندگی ام بود

شعله ی فانوس می سوخت . زمان نمی گذشت . شور عجیبی بود

 او فانوسش را آویخت . مرا در روشتایی می جست .

تاروپود اتاقم را پیمود ولی مرا نیافت . نسیمی شعله فانوس را نوشید .

وزشی می گذشت و من در تاریکی اتاقم پیدا می شدم اما پیدا برای که؟

او دیگر نبود ....

آیا با روح تاریک اتاقم آمیخت ..... عطری در گرمی رگهایم جا به جا شد .....

حس می کردم با هستی گم شده اش مرا می نگرد و من چه بیهوده مکان را می کاوم

او دیگر نیست تا همیشه ........

 

   

 

هدیه من...

من چشمان بی فروغم را

به راه نیا مدنت می دوزم

می دانم که نمی آیی

اما دلم را به آمدنت خوش می کنم

این اول راه نا تمامم است

به من شک نکن

چون بی عشق برآستانه ی مهربانیت آمدم

تو رویای منی

و من در انتظار یافتنت می میرم

می دانم که می میرم

بی آنکه حتی تاری از مژ گان بی نشانت را ببینم

من بی قرارم ....آزاد و سبک

و این هدیه ایست از کوله بار تنهایی تو

ای نسیم بی قرار من.........!!!

            

تاریکی من...؟

گردونه ء شب آرام آرام پیش می آید و همه جا را در تاریکی و خاموشی می برد.
شب را دوست دارم شب سکوت است و آرامش دنیا دنیای دیگری است .
همراه نسیم شب به آسمانها پرواز می کنم هیچکس خلوتم را بر هم نمی زند .
در برابر ستارگان زانو بر زمین مینهم تا به سرود روشنایی گوش فرا دهم.
به اختران درخشان می گویم : نازنینان مرا امشب نورباران کنید .
اما افسوس خیلی زود از کنار افق ابرهای شوم به راه می افتند و این شعاع دلپذیر را می پوشانند و دوباره همه چیز و همه جا به ظلمت تبدیل می شود .
من می مانم و دلتنگی برای مهتاب ...

                         

 

تو مي روی .....!!!!

 

                      تو می روی و نگاهم بهانه می گیرد 

                         دلم شکسته و باران شبانه می گیرد

                           چقدر ساده .صمیمی. مثال خاطره ای

                              هال یاد تو در من جوانه می گیرد

                                    "تو می روی" نمی دانم از کجا آمد ؟

                                         غمی که داغ دلم را نشانه می گیرد

                                         بدان که زاده ی شعری همیشه می مانی

                                                   صدای ناله کران تا کرانه می گیرد

                                              همیشه رسم فلک تا که بوده این بوده

                                            که جمع ساده ی ما را زمانه می گیرد

                                         تو می روی و نگاهم میان چشمانت

                                      حزین نشسته و رنگ فسانه می گیرد

 

به او بگویید دوستش دارم

 به او بگویید دوستش دارم با صدایی آهسته تر از صدای بال پروانه ها

به او بگویید دوستش دارم با صدایی بلندتر از صدای بال کبوتران عاشق

به او بگویید دوستش دارم با هیچ صدایی

چون فریاد دوستت دارم نیازی به صدای بلند یا آهسته ندارد

فریاد دوستت دارم را میتوان با تپش یک قلب به تمام جهانیان رساند

                                                     پس بدان دوستت دارم

 

یادته...!!!!

یادته گفتی بهم : تا شقایق زنده است زندگی باید کرد

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد

دیگه به چه کسی دلخوش کرد ؟

یادته گفتی بهم : اومدی سراغ من ، نرم و آهسته بیا که مبادا ترکی برداره چینی نازک تنهایی تو

اومدم آهسته ، نرمتر از یک پر قو ، خسته از دوری راه ، خسته و چشم براه

یادته گفتی بهم : عاشقی یعنی دچار

فکر کنم شدم دچار

تو خودت گفتی : چه تنهاست ماهی اگر دچار دریا باشه

آره تنها باشه ، یار غمها باشه

یادته می گفتی : گاهگاهی قفسی می سازم ، میفروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است دل تنهائیتان تازه شود

دیگه حتی اون شقایق که اسیره قفسه

صاحب یک نفسه

نیست که تازگی بده این دل تنهایی من

پس کجاست اون قفس شقایقت

منو با خودت ببر به قایقت

راست میگفتی : کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود

کاشکی دلشون شیدا بود

من بدنبال یه چیز بهترینم سهراب

تو خودت گفتی بهم :

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

 

 

غـــــــــــــــــــــــــــــروب غمـــــــــــــــــــــــــــــــــــم....

    

   !!!!!!!!!!........غروب غمت را به هر بها خریدارم.........!!!!!!!!!!

                 

                                        جمله ای آشناست...

                     ولی این خورشید غم کی غروب خواهد کرد؟؟

 

به قول یکی از بچه های خوب وبلاگ نویس :

       

                    پریشان روزگاریم ولی تا کی و تا چند؟؟!!

برو برای همیشه....

   

 

اشکهایم به گونه هایم جاری می شود..و ودا عم را سخت تر می کند

نگاه هامان در هم گره می خورد...لبهایم دیگر توان سخن گفتن ندارد

دیگر موج امیدی در وجودم نمی خروشید..و جای ان را احساس مرگ

گرفته بود..

احساسی که سالها با ان غریبه بودم..

نمی دانم چرا بودم و چه می خواستم..قت تنگ بود و باید می رفتم

 

باید با احساسم بازی می کردم...

همانطور که او سالها مرا بازی داده بود..اینک این من بودم که قطره قطره اب می شدم..

و به دیار فراموشی سپرده می شدم...

من ذخیره خاطراتی بودم که سالها وجدانم را با انها ازار داده بودم

می رفتم ...می رفتم به سوی اینده...!!
به ناگاه صدائی از سر مرا به سوی خود فراخواند..

صدائی اشنا ...اما غریبه ...همان صدائی که سالها برایم حکم رویا را داشت..!!

اه و افسوس ...!!چرا زودتر مرا نطلیبیدی ؟؟؟چرا زودتر با فریاد بی صدایت  برایم ترانه محبت نخواندی...؟؟

حالا من دیگر خسته ام ...خسته....!!

باید بروم به خواب ابدی ...یک خواب بدون رویا ..یک خواب بدون بازگشت

            پس   برووووو......و مرا.....برای همیشه تنها بگذار...!!

                                  برای    .....  همیشه.....!!

چشمهاي غريبه

تو از اين چشمها چه مي‌خواني ؟

چه مي خواهند ؟ چه چيز را در سكوت صدا مي زنند ؟

كوچه‌ي تنهايي من

باز هم يادم رفت كوي تنهايي من آري آن كوچـه تنگ
كوچـه اي بن بست است
. . .
گريه ام ميگيرد دوست دارم بكنم من فـريـاد از غم تنهايي
ليك در كوچـه ی بن بست اميد همه رفتند بخواب
خوابشان سنگين است
واي ديگرم طاقت نيست كوچـه‌ي تنهايي
از دو سو بن بست است
. . .
هر چه گفتم، از عشق
هر چه گفتم، از درد
هر چه گفتم، از غم و از تنهايي
باز هم همه مردم شهر راه خود را رفتند
و كسـي نيست بگـويـد با خود پشت اين كوچـه‌ي بن بست
چه كسـي پنهان است...

                                                  « قاصدك »